Genelde aile için çocuklar ve babalar arasında diyalog çok azdır. Bunlar “televizyonu aç, su getir, yemeğini bitir, haydi yatağa, dersini çalış” gibi klişelerden öte gitmezler. Çocuğun ihtiyaçlarının büyük kısmı ile anne ilgilenir. Bundan sebep de çocuk derdini paylaşma için anneyi babadan daha yakın hisseder.
Babaların zamanının büyük kısmı iş yerinde geçtiği için eve geldiğinde haklı olarak dinlenmek ister. Anne ise evde işlerle meşguldür. Ama unutulmaması gereken en önemli şey çocuktur. Çocuğu ile ilgili olan bir baba, ona daha yakın olur ve çocuk babayı bir para bankası ya da yaramazlık yapıldığında hesap verilecek yetkili mecra olarak görmekten vazgeçer. Bu da sağlıklı bir iletişim kurmanın temel başlangıcıdır.
Çocukların eğitimi evde başlar sözü aslında sadece anne eğitiminden bahsetmez.  Babanın da en az anne kadar çocuğun hayatında olup bitenden haberdar olması şarttır. Baba ile çocuk sadece yaramazlık yapıldığında iletişim kurmamalı, danışman olarak da baba her zaman çocuğun yanında olabilmelidir.